46. rocznica powstania NSZZ „Solidarność” oraz 44. rocznica Zbrodni Lubińskiej
31 sierpnia to wyjątkowa data w historii Polski, „Solidarności” i całego Zagłębia Miedziowego. Tego dnia wspominamy narodziny NSZZ „Solidarność” – ruchu, który zjednoczył miliony Polaków w walce o wolność, godność i prawa człowieka. Tego samego dnia oddajemy również hołd ofiarom Zbrodni Lubińskiej z 31 sierpnia 1982 roku.
Przedstawiciele Krajowej Sekcji Górnictwa Rud Miedzi NSZZ „Solidarność” wzięli udział w uroczystościach pod Pomnikiem Pamięci Ofiar Lubina ’82, aby uczcić pamięć tych, którzy mieli odwagę przeciwstawić się komunistycznej władzy i zapłacili za to najwyższą cenę.
46 lat NSZZ „Solidarność”
31 sierpnia 1980 roku podpisano Porozumienia Sierpniowe. Był to moment przełomowy w historii Polski. Powstała „Solidarność” – niezależny związek zawodowy i jednocześnie wielki ruch społeczny, który połączył ludzi różnych zawodów, środowisk i pokoleń.
„Solidarność” upomniała się o godność człowieka, prawa pracownicze, wolność słowa, prawo do zrzeszania się i prawo do życia w wolnym kraju.
Ważnym momentem na drodze do tych wydarzeń była również pielgrzymka Jana Pawła II do Polski w 1979 roku i jego słowa:
„Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi!”
Słowa te dały milionom Polaków nadzieję i poczucie wspólnoty.
Komunistyczna władza próbowała zniszczyć „Solidarność”. 13 grudnia 1981 roku wprowadzono stan wojenny, rozpoczęły się internowania, represje i prześladowania działaczy związkowych. Mimo tego ludzie nie zrezygnowali z walki o swoje prawa.
Nie udało się złamać ducha „Solidarności”.
Dzięki determinacji tysięcy ludzi możliwe stały się przemiany 1989 roku, które doprowadziły do upadku systemu komunistycznego i odzyskania przez Polskę wolności.
44. rocznica Zbrodni Lubińskiej
31 sierpnia 1982 roku Lubin stał się miejscem jednej z najtragiczniejszych kart stanu wojennego.
W drugą rocznicę podpisania Porozumień Sierpniowych mieszkańcy Lubina wyszli na ulice, aby pokojowo zamanifestować swoje przywiązanie do „Solidarności”, domagać się zniesienia stanu wojennego i uwolnienia internowanych.
Manifestacja została brutalnie spacyfikowana przez funkcjonariuszy MO i ZOMO. Użyto gazu łzawiącego, pałek, armatek wodnych oraz broni palnej.
W wyniku tych działań zginęli:
Michał Adamowicz
Mieczysław Poźniak
Andrzej Trajkowski
11 osób zostało rannych.
Byli mieszkańcami naszego miasta. Byli pracownikami, ojcami, synami, braćmi. Byli zwykłymi ludźmi, którzy mieli odwagę upomnieć się o wolność.
Ich życie zostało odebrane przez władzę, która zamiast słuchać własnych obywateli, skierowała przeciwko nim siłę i broń.
Zbrodnia Lubińska na zawsze pozostanie częścią historii Lubina i Zagłębia Miedziowego. Dzięki fotografiom Krzysztofa Raczkowiaka świat zobaczył prawdę o tym, co wydarzyło się tego dnia na ulicach naszego miasta.
Pamięć jest naszym obowiązkiem
Dziś, po 44 latach, pochylamy głowy przed ofiarami Zbrodni Lubińskiej oraz wszystkimi, którzy ponosili konsekwencje walki o wolną Polskę.
Nie wolno nam zapominać, że wolność, godność i prawa pracownicze nie zostały nam podarowane. Zostały wywalczone przez ludzi, którzy mieli odwagę powiedzieć „NIE” systemowi opartemu na strachu i przemocy.
Dla nas, ludzi Zagłębia Miedziowego, ta pamięć ma szczególne znaczenie. To tutaj również pracownicy zakładów przemysłowych i górnicy dawali świadectwo swojej solidarności i sprzeciwu wobec komunistycznej władzy.
Dlatego naszym obowiązkiem jest pamiętać, mówić prawdę o tamtych wydarzeniach i przekazywać tę historię młodemu pokoleniu.
Bo pamięć to nie tylko wspominanie przeszłości.
Pamięć to odpowiedzialność za przyszłość.
Cześć i chwała Ofiarom Zbrodni Lubińskiej!
Chwała bohaterom „Solidarności”!
Nie zapominamy. Pamiętamy. Jesteśmy solidarni.
#NieDajmyZapomnieć
#Solidarność
#ZbrodniaLubińska
#Lubin1982
#ZagłębieMiedziowe
Źródło: materiały własne, IPN, Encyklopedia Solidarności, Region Zagłębie Miedziowe
